Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie

Polskie Siły Zbrojne w Wielkiej Brytanii

W Wielkiej Brytanii powstał I kadłub Polski. Polacy otrzymali tam zadanie zorganizowania obrony wschodniego wybrzeża Szkocji.

Od lipca do października 1940 polscy piloci, w liczbie 2226 lotników, w tym 243 oficerów, uczestniczyli w powietrznej obronie Wielkiej Brytanii.

Polskie Siły Powietrzne podlegały operacyjnie Royal Air Force zaś Polska Marynarka Wojenna Royal Navy. nietknięty utensylia PSZ oprócz tego kilku należących przedtem wojną do polski okrętów wojennych został wydzierżawiony od momentu Brytyjczyków i zbyt wyjątkiem zniszczonego na przestrzeni działań bojowych podlegał zwrotowi po zakończeniu wojny. postęp liczebny i organizacyjny PSZ skupiających w czerwcu 1941 roku 22,5 tysięcy żołnierzy i oficerów jakby zwięźle mówiąc pozbawionych w takim razie siła uzyskania uzupełnień nastąpił po agresji Niemiec na ZSRR i zawarciu układu Sikorski-Majski.

W 1942 generał Stanisław Maczek został dowódcą nowosformowanej 1 Dywizji Pancernej, wchodzącej w składnica 1 Korpusu.

Polscy piloci brali podobnie wkład w bombardowaniu Niemiec oraz niemieckich obiektów wojskowych w krajach okupowanych. Polskie dywizjony 300 i 301 w dniu 22 grudnia 1940 dokonały nalotu na rafinerię nafty w Antwerpii, natomiast 1 stycznia 1940 zbombardowały miasto Bremę. podobnie 23 marca 1941 polskie jednostki lotnicze wzięły wkład w nalotach bombowych na Berlin, oraz kolejno na Mannheim, Kolonię, oraz inne miasta niemieckie, porty francuskie Brest i Le Havre, gdzie marynarka niemiecka otworzyła bazy morskie. od momentu czerwca 1944 całe lotnictwo polskie w skłądzie RAF wspierało inwazję wojsk alianckich w Europie Zachodniej. Polska Marynarka Wojenna uczestniczyła w 787 konwojach, w walkach o Atlantyk oraz operacjach na Morzu Śródziemnym.

W latach 1943-1945 podstawowym zródłem uzupełnień na przedmiot PSZ na zachodzie stali się jeńcy wojenni oraz 89 600[3] żołnierzy narodowości polskiej którym udało się zdezerterować spośród Wehrmachtu (spośród 250 087 osób narodowości polskiej wcielonych przymusowo do Wehrmachtu[3], jak zakwalifikowanych przymusowo do III i IV kategorii niemieckiej listy narodowościowej), przekazani przez Anglosasów spośród obozów jenieckich. W mniejszym stopniu mobilizacja Polonii francuskiej natomiast nikłe rezultaty (kilkusetosobowe grupy ochotników w zamian spodziewanych dziesiątków tysięcy) przyniósł ciąg do PSZ zarządzany wśród Polonii w USA, Kanadzie i Ameryce Południowej.